Budowla jako odrębny przedmiot opodatkowania

     W wyroku z dnia 16 stycznia 2019 r. (I SA/Ol 737/18) WSA w Olsztynie wskazał, że o tym kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości przesądza art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowiący między innymi, że jest nim właściciel lub samoistny posiadacz nieruchomości lub obiektów budowlanych. Skoro budowla jest obiektem budowlanym a wskazany przepis nie wymaga by była ona częścią składową gruntu, to oznacza, że może ona być odrębnym przedmiotem opodatkowania – jako odrębny przedmiot własności.

     Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie było opodatkowanie podatkiem od nieruchomości tablic reklamowych wykorzystywanych przez Spółkę w ramach jej działalności gospodarczej. Spór dotyczy kwestii, czy podlegają one opodatkowaniu. Według strony skarżącej nie, gdyż tablice reklamowe nie są trwale związane z gruntem. Natomiast według stanowiska Organów podatnikiem podatku od nieruchomości jest skarżąca, gdyż sporne tablice reklamowe należy zakwalifikować jako budowle.

     Sąd wskazał, że przepis art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wśród budowli wymienia „wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe”. Natomiast przed zmianą w 2016 r. ten zapis brzmiał następująco: „wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe”. Ta zmiana ma charakter porządkujący, gdyż wcześniej i obecnie tablice reklamowe są budowlami. Ponadto i wcześniej i obecnie tablice reklamowe są jednocześnie urządzeniami reklamowymi. Należy wskazać, że ani ustawa podatkowa ani Prawo budowlane nie definiują pojęcia trwałego związania z gruntem. Przepisy tych ustaw nie zawierają także odesłania w tym zakresie do przepisów Kodeksu cywilnego. Użyte w tym przepisie określenie „trwale związane z gruntem” nie powinno być więc rozumiane w znaczeniu, o którym mowa w art. 47 § 2 i 3 w zw. z art. 48 k.c. Brak definicji tego pojęcia w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych oraz w ustawie Prawo budowlane oznacza konieczność przyjęcia jego językowego rozumienia. W tej kwestii ugruntowane jest orzecznictwo sądów administracyjnych. Wskazuje się w nim, że cecha „trwałego związania z gruntem” odnosi się do kwestii techniczno – użytkowych i sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie na inne miejsce. O tym zaś czy dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie decyduje przy tym jedynie technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, lecz całość ustaleń organu dotyczących tego, czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Natomiast to, że nośnik reklamowy jest montowany z elementów gotowych, które mogą być rozmontowane i przeniesione w inne miejsce nie wyklucza tego, że jest on trwale związany z gruntem. Żaden bowiem z przepisów Prawa budowlanego nie uzależnia kwalifikacji obiektu od metody, techniki i technologii jego wykonania czy od tego, że w każdej chwili może on być rozebrany.

     Mając powyższe na uwadze, Sąd wskazał, że sporne tablice reklamowe stanowią budowlę w rozumieniu analizowanych przepisów art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.

     W uzasadnieniu podkreślono, że stan faktyczny został ustalony na podstawie dokumentacji dostarczonej przez Spółkę. Z dokumentacji budowlanej wynikała natomiast, że sporne obiekty to wolnostojące tablice reklamowe, składające się z kilku elementów stanowiących całość techniczno-użytkową: fundamentu, konstrukcji nośnej słupa, konstrukcji tablicy reklamowej (ekranu). Do fundamentów zabetonowane zostały kotwy umożliwiające montaż słupów nośnych lub śruby pozwalające na umieszczenie (dokręcone śrubami) słupa z tablicą reklamową. W świetle powyższego nie może – w ocenie Sądu – budzić zastrzeżeń stanowisko organów w sprawie, że będące przedmiotem sporu tablice reklamowe stanowią budowle trwale związane z gruntem i jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Te tablice są przymocowane do podłoża za pomocą fundamentów, co wymagało ziemnych robót budowlanych z użyciem specjalistycznego sprzętu. Ponadto są związane z gruntem w taki sposób, aby z uwagi na ich masę i rozmiary zapewnić im stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym. Zatem to wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa są wyznacznikami tego, czy obiekt wolnostojący jest trwale związany z gruntem. W rozstrzyganej sprawie stwierdzono, że nie ma wątpliwości, że nośnik jest trwale związany z gruntem, ponieważ ma oparcie w fundamencie.

 

Agata Strocka

Konsultant podatkowy

Główny specjalista

w Dziale Audytu Podatkowego

agata.strocka@isp-modzelewski.pl

tel.: (22) 517 30 69

Skontaktuj się z naszą redakcją