Serwis Doradztwa Podatkowego

Serwis Doradztwa Podatkowego – nr 364 – 8 sierpnia 2016

12. Podatek u źródła w przypadku usług najmu od zagranicznych kontrahentów samochodów osobowych wykorzystywanych poza granicami Polski

Czy w przypadku płatności na rzecz podmiotów niemających siedziby na terytorium Polski z tytułu należności za usługę najmu samochodu osobowego wykorzystywanego poza granicami Polski podatnik jest obowiązany obliczyć, pobrać i wpłacić na rachunek właściwego urzędu skarbowego zryczałtowany podatek dochodowy na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: ustawa)? Rozstrzygnięcie w powyższej kwestii stanowi część szerszego problemu, jaki od dawna występuje na gruncie rozumienia użytego w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy pojęcia  „urządzenie przemysłowe”. Wobec braku związania jego ustawową definicją organy podatkowe opowiadają się za maksymalnie szerokim rozumieniem tego pojęcia, sądy natomiast najczęściej za jego zawężeniem. Podobnie było również w sprawie zakończonej wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 25 maja 2016r. (VIII SA/Wa 1054/15), choć sąd podkreślił przede wszystkim znaczenie umów międzynarodowych mogących wykluczyć powstanie obowiązku podatkowego na tle przepisów krajowych.Powodem rozstrzygnięć były wątpliwości Spółki, działającej m.in. jako pośrednik przy świadczeniu usług turystycznych i rezerwacji biletów, która zamierzając rozszerzyć zakres działalności gospodarczej na usługi w zakresie transportu osobowego i oferować swoim klientom nabycie usługi najmu samochodów osobowych poza terytorium RP planowała korzystać z oferty wyspecjalizowanych podmiotów zagranicznych (nierezydentów). W związku z tymi planami wystąpiła  z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej, zadając przedstawione na wstępie pytanie. Zajęła przy tym stanowisko, że w świetle przepisów art. 3 ust. 2 i art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy nie będzie zobowiązana do obliczenia, pobrania i wpłacenia podatku u źródła od wypłat dokonywanych na rzecz nierezydentów, od których najmuje samochody osobowe wykorzystywane wyłącznie poza granicami Polski przez swoich klientów. Samochód osobowy nie jest bowiem – w opinii Spółki – urządzeniem przemysłowym, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy. Nadto dochody nierezydenta będą osiągane poza terytorium RP.

Minister Finansów (dalej: MF) stanowisko Spółki uznał za nieprawidłowe, gdyż – w jego ocenie – urządzeniem przemysłowym w świetle art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy jest także środek transportu. Powołał się przy tym na wyroki NSA z 3 kwietnia 2012 r. (II FSK 1933/10) i z 7 maja 2014 r. (II FSK 1342/12). Dodał, że jedyną przesłanką opodatkowania dochodów nierezydenta w Polsce jest to, ażeby osiągnął je na terytorium Polski, czyli żeby ich źródło znajdowało się w Polsce. Takim źródłem jest Spółka, która ma siedzibę w Polsce. Wypłacane przez nią wynagrodzenie na rzecz nierezydentów podlega zatem – zdaniem MF – opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym, zgodnie z art. 26 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy. Za nieuzasadnione MF uznał doszukiwanie się dalszych, pozanormatywnych warunków takiego opodatkowania. Powołał się przy tym na poglądy wyrażone przez NSA w wyrokach z 21 sierpnia 2014 r. (II FSK 2121/12 i II FSK 2120/12) oraz w wyroku WSA w Warszawie z 5 grudnia 2014 r. III SA/Wa 1100/14).

Spółka zaskarżyła przedmiotową interpretację do WSA w Warszawie, szeroko powołując w skardze orzecznictwo. Wskazała m.in. na wyroki NSA z 4 marca 2015 r. (II FSK 333/13 oraz II FSK 346/13) wydane na tle stanu faktycznego analogicznego do zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Spółkę, które potwierdzają, że wykorzystywanie samochodu poza terytorium Polski przesądza o braku obowiązku podatku u źródła od tego typu płatności dokonanej przez polskiego rezydenta na rzecz swego zagranicznego kontrahenta.

Sąd uznał skargę za zasadną, jednak nie ze względu na zarzuty materialnoprawne, co do których nie zajął wiążącego stanowiska. WSA w Warszawie wydając wyrok w sprawie VIII SA/Wa 1054/15, poczuł się zwolniony od obowiązku wiążącego rozstrzygania rozbieżności występujących w orzecznictwie sądów administracyjnych na tle wykładni art. 26 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 2 i art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy, które to rozbieżności wskazywane były przez obie strony, bowiem zdaniem sądu, MF wydając zaskarżoną interpretację naruszył przepisy postępowania (tj. art. 121 § 1 i art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa), gdyż odstąpił od obowiązku wezwania Spółki do wskazania krajów, na terenie których mają siedzibę jej kontrahenci. Nie posiadając tej informacji MF nie miał – zdaniem sądu – wystarczających podstaw faktycznych i prawnych do wniosku, że w opisanym zdarzeniu przyszłym Spółka będzie miała obowiązek jako płatnik pobierać zryczałtowany podatek dochodowy od wypłaconych na rzecz zagranicznych kontrahentów należności za świadczone usługi, zgodnie z art. 26 ust. 1 w związku z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy. Powstanie obowiązku podatkowego na tle przepisów krajowych mogą bowiem w takiej sytuacji wykluczać stosowne zapisy umów zawieranych przez Polskę z większością krajów świata o unikaniu podwójnego opodatkowania. Umowy te zaś mają pierwszeństwo przed przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

dr Joanna Kiszka
Konsultant podatkowy
joanna.kiszka@isp-modzelewski.pl
tel. (32) 259 71 50

 

Skontaktuj się z naszą redakcją