Serwis Doradztwa Podatkowego

Serwis Doradztwa Podatkowego – nr 371 – 26 września 2016

 

 

 

 

POSTĘPOWANIA KONTROLNE, PODATKOWE I SĄDOWO-ADMINISTRACYJNE: CENTRUM OBSŁUGI ISP. Instytut Studiów Podatkowych, będący spółką doradztwa podatkowego, od 19 lat skutecznie reprezentuje podatników w sporach z organami podatkowymi. Nasz Zespół doświadczonych specjalistów reprezentuje podatników przed organami podatkowymi i organami kontroli skarbowej na każdym stadium postępowań kontrolno – podatkowych a także w postępowaniach sądowo – administracyjnych.

Czytaj więcej >>

 

AKTUALNOŚCI PODATKOWE

 

Spis treści:

Komentarz nieuczesany: sądowy finał sporu o kredyty „frankowe” może być dla banków najgorszym scenariuszem

PODATEK OD TOWARÓW I USŁUG

1. Wyłudzenia w podatku od towarów i usług – zaostrzenie kar – Piotr Zyśk
2. Umowa o wspólnym przedsięwzięciu na gruncie VAT – Małgorzata Słomka
3. Czy resort finansów jest w stanie naprawić podatek od towarów i usług? – Witold Modzelewski
4. Przedstawienie na paragonie wyłącznie informacji o przekazanej kwocie (zaliczce) – Malwina Sik 

 

AKCYZA

5. Zmiany dotyczące akcyzy i wyrobów węglowych w 2017 r. – Piotr Zyśk

 

PODATKI DOCHODOWE

6. Czy nabycie udziałów skutkuje powstaniem przychodu należnego? – Andrzej Łukiańczuk
7. Udzielenie rabatu po dniu 1 stycznia 2016 r. z tytułu dostaw zrealizowanych do dnia 31 grudnia 2015 r. – Wojciech Safian
8. Świadczenia po zmarłym pracowniku – Małgorzata Słomka
9. Sprzedaż nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym z pokojami pod wynajem – Piotr Wesołowski
10. Przychód wspólnika spółki komandytowej będącej wspólnikiem spółki jawnej – Maciej Jendraszczyk
11. Kiedy otrzymane pieniądze nie stanowią przychodu podatkowego? – Andrzej Łukiańczuk
12. Zwolnienie z opodatkowania  dochodów  z tytułu niegospodarczej działalności statutowej kościelnych osób prawnych, a obowiązek składania zeznania CIT-8 – Maciej Jendraszczyk
13. Zakup działki z warunkami zabudowy a wydatek na cele mieszkaniowe w rozumieniu art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? – Piotr Wesołowski
14. Prawo do wizerunku a 50% koszty uzyskania przychodów – Wojciech Safian
15. Opodatkowanie podatkiem dochodowym aportu nieruchomości do spółki kapitałowej – Mikołaj Stelmach

INNE PODATKI

16. Budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy a stosunek najmu – Marcin Szymocha
17. Rozpoczęcie użytkowania budynku w części przed jego ostatecznym wykończeniem (zakończeniem budowy) – obowiązek podatkowy – Marcin Szymocha

POZOSTAŁE ZAGADNIENIA

18. Korzystne zmiany dla pracodawców w ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych – Malwina Sik

O WSPÓŁCZESNOŚCI, HISTORII I DNIACH PRZYSZŁYCH
(Dział publicystyczny)

19. Szkice polsko-rosyjskie: „zdradziecki” atak 17 września 1939 r.

 

II. AUDYT PODATKOWY

 

III. INSTRUKCJE PODATKOWE

  1. Instrukcja dotyczącą obowiązku składania miesięcznych informacji elektronicznych w formacie jednolitego pliku kontrolnego na podstawie art. 82 § 1b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa
  2. Uniwersalna Instrukcja dotycząca obowiązkowej centralizacji rozliczeń podatku od towarów i usług przez  jednostki samorządu terytorialnego

 

IV. PROMOCJE WYDAWNICZE

 

V. SATYRYCZNY KOMENTARZ TYGODNIA

 

Kontakt z Redakcją

W przypadku Państwa zainteresowania usługami doradztwa podatkowego uprzejmie prosimy o kontakt z Panem Mariuszem Uniskiem – Dyrektorem Generalnym ds. Doradztwa Podatkowego (tel. 22 517 30 94, mariusz.unisk@isp-modzelewski.pl).
W przypadku Państwa zainteresowania usługami w zakresie obsługi postępowań uprzejmie prosimy o kontakt z Panem Jackiem Aninowskim – Dyrektorem Generalnym ds. Obsługi Postępowań (tel. 22 517 30 60, jacek.aninowski@isp-modzelewski.pl).

 

Pejzaż na 26 września 2016 r.

 

 

 

 

Komentarz nieuczesany: sądowy finał sporu o kredyty „frankowe” może być dla banków najgorszym scenariuszem

Po ostatnim wyroku Sądu Najwyższego (8 września 2016 r.) dotyczącym klauzul waloryzacyjnych w tzw. kredytach frankowych oraz działaniach UOKiK w sprawie tychże klauzul pojawiła się realna, a przede wszystkim pozytywna perspektywa wyjścia z pułapki zadłużenia przed kredytobiorców. „Odwalutowanie” tych kredytów może nastąpić poprzez bezpośrednie zastosowanie prawa cywilnego przez sądy. Jaki może być skutek działań kredytobiorców procesowych w sporach z bankami? W wariancie najkorzystniejszym nastąpi:

  • stwierdzenie nieważności wszystkich klauzul waloryzacyjnych, indeksacyjnych lub denominacyjnych zawartych w tych umowach,
  • kredytobiorcy będą zobowiązani do spłaty wyłącznie tej kwoty kapitału kredytu, który im został udzielony w złotówkach (nikt nie pożyczał walut, bo ich nie miał nawet bank),
  • oprocentowanie i prowizje tych kredytów pozostaną na poziomie umownym, czyli dużo niższym (LIBOR) niż w przypadku pozostałych kredytów złotowych.

Teraz władza jest w rękach sądów powszechnych oraz Sądu Najwyższego, które mogą pokazać swoją siłę. Prawo obiektywnie jest po stronie kredytobiorców: trzeba je tylko skutecznie egzekwować, co przecież nie jest proste: przeciwnik jest bogaty, może czynić wiele obstrukcji. Banki, zadufane swoimi wpływami w systemie politycznym, są przekonane, że również sądy będą grzecznie akceptować ich co najmniej dyskusyjne poglądy prawne. Tu popełniają historyczny błąd: dziś i w najbliższych latach sądy walczą i walczyć będą o swój proobywatelski wizerunek, a wspieranie interesów banków jest w stanie każdemu zaszkodzić.

Niektóre banki popełniają nawet dziecinne błędy, np. dając kredytobiorcom zaświadczenie, że jakoby wypłaciły im kredyt w walucie obcej, mimo że na rachunku bankowym kredytobiorcy (i banków) nigdy nie było żadnych walut. Czy to aby nie jest potwierdzenie nieprawdy w dokumencie? Jak chce kogoś Bóg pokarać, to mu rozum odbiera.

Jeżeli powyższy scenariusz stanie się faktem, kredytobiorcy odzyskają:

  • całą różnicę między płaconym kapitałem kredytu a jego wielkością faktycznie udzieloną,
  • wpłacone od tej części spłaty kredytu odsetki,
  • oprocentowanie ustawowe powyższych kwot.

I będzie to zwrot jednorazowy, nie rozłożony w czasie. Jeżeli te banki mają w miarę profesjonalnych audytorów (?), to powinni oni już uwzględnić tę prognozę w swoich ocenach: jest ona w pełni realna.

Gdy tak się stanie, to nie będzie nikomu potrzebna żadna „ustawa restukturyzacyjna” dotycząca tych kredytów, bo problem rozwiąże wymiar sprawiedliwości. I tu dochodzimy do istoty problemu – uchwalenie takiej ustawy ma (miało?) trojaki sens:

  • na jej podstawie miało nastąpić znaczne przyśpieszenie rozwiązania problemu tych kredytów poprzez zastosowanie publicznoprawnej ścieżki postępowania,
  • ograniczy się koszty sądowe i pozasądowe tej operacji,
  • wprowadzi się kompromisowe rozwiązania uwzględniające również interesy banków (tak!), bo zrestrukturyzowane na jej podstawie kredyty byłyby oprocentowane na poziomie pozostałych kredytów złotowych.

Jak wiemy, wszystkie projekty tych ustaw są zajadle zwalczane przez lobbing bankowy i ich agentów wpływu. Posługują się oni straszakiem jakichś „strat”, które mają spowodować te projekty, choć nikt nie przedstawił tu rzetelnego wyliczenia: mnoży się tylko jakieś astronomiczne kwoty, mimo że żaden niezależny specjalista nie podpisał się pod tymi prognozami. Dlaczego więc wskazany na wstępie znacznie dalej idący scenariusz „sądowy”, nie będący kompromisem, nie rodzi tego rodzaju katastrofalnych prognoz? W projektowanych ustawach zwrot nienależnie otrzymanych korzyści przez banki obejmowałby od 50% do 80% –  (to miało powodować owe gigantyczne „straty”). A gdy trzeba będzie zwrócić nie tylko całość tej różnicy, ale jeszcze od tego zapłacić odsetki? A tu cisza: wiarygodność autorów katastroficznych prognoz legła w gruzach: siedzą cicho, bo wiedzą, że ich obliczenia miały tylko przestraszyć polityków i opinię publiczną „destabilizacją systemu bankowego”. I to się im częściowo udało.

Wiemy, że bankowi lobbyści i ich ekspozytorzy w systemie politycznym mają na koncie sporo sukcesów. Do najważniejszych z nich należy ograniczenie prezydenckiego projektu ustawy restrukturyzacyjnej do problemu tzw. spreadów, czyli nienależnie pobranych marż przy sprzedaży kredytobiorcom nieistniejących walut. Nie ma tam żadnych rozwiązań dotyczących istoty problemu, czyli „odwalutowania” tych kredytów: mogłyby przecież obowiązywać tu kompromisowe rozwiązania. W ich miejsce prawdopodobnie pojawią się wyroki, które będą znacznie korzystniejsze dla „frankowiczów”. Jeżeli tak będzie, to ów sukces banków okaże się ich klęską, a ich agenci wpływu banków wyjdą na wyjątkowych durni, którzy nie tylko przegrają z kretesem tę bitwę, lecz również skompromitują swoimi działaniami najważniejsze organy władzy państwowej: a to ludzie pamiętliwi, którzy (słusznie) nie darują im tej porażki.

Ciągle jest jeszcze czas dla ustawowego „odwalutowania” tych kredytów: aby to miało sens, musi nastąpić do końca roku.

Witold Modzelewski
Profesor Uniwersytetu Warszawskiego
Instytut Studiów Podatkowych
      

Skontaktuj się z naszą redakcją