Czy wydatki poniesione na część socjalno-biurową nowej inwestycji można uznać za koszt kwalifikowany wpływający na zwolnienie od podatku dochodowego?

Zakres wydatków podlegających zwolnieniu od podatku, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej określanej jako: „ustawa z dnia 15 lutego 1992 r.”) z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu w przypadku realizacji nowej inwestycji bywa przedmiotem skrajnie przeciwstawnych ocen. Przykład stanowią stanowiska podatnika i Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (Dyrektora KIS), których spór w tej kwestii wyrokiem z dnia 20 maja 2025 r. (I SA/Rz 168/25) rozstrzygnął WSA w Rzeszowie.

Przedmiotowy spór powstał na gruncie interpretacji art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. w związku z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 2022 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej niektórym przedsiębiorcom na realizację nowych inwestycji (dalej: „rozporządzenie”). Pierwszy z powołanych przepisów zwalnia od podatku dochody podatników uzyskane z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu i podlega zastosowaniu z zastrzeżeniem art. 17 ust. 4-6d ustawy, natomiast drugi (tj. § 8 ust. 1 rozporządzenia) określa wydatki, podlegające zaliczeniu do kosztów kwalifikujących się do objęcia wsparciem z tytułu kosztów nowej inwestycji.

Na tle wskazanych regulacji, w sprawie rozsądzonej przez WSA powstały dwa przeciwstawne poglądy w przedmiocie dopuszczalności zaliczenia do kosztów kwalifikowanych inwestycji, w rozumieniu § 8 ust. 1 rozporządzenia, które mają wpływ na kalkulację kwoty pomocy publicznej w postaci zwolnienia od podatku dochodowego, wydatków ponoszonych na zaplecze administracyjno-socjalne inwestycji.

Spółka, która po uzyskaniu decyzji o wsparciu, wydanej dla zwiększenia zdolności produkcyjnej istniejącego zakładu w celu skorzystania ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych uregulowanego w art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. poniosła wydatki na nabycie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, na której znajduje się dotychczas przez nią dzierżawiony obiekt biurowo-produkcyjny składający się z: hal produkcyjnych, magazynowych oraz socjalno-biurowych, we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zaznaczyła, że cały obiekt wykorzystuje w celu prowadzenia działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu. Uznała przy tym, że wszystkie wydatki mieszczące się w katalogu wskazanym w § 8 ust. 1 rozporządzenia, realizujące pozostałe warunki określone w tym rozporządzeniu i funkcjonalnie związane z nową inwestycją objętą decyzją o wsparciu stanowią koszty kwalifikujące się do objęcia wsparciem na nowe inwestycje. W szczególności zaś przyjęła, że z treści tego przepisu nie wynika, aby kryterium zaliczenia wydatków do kosztów kwalifikowanych bądź wykluczenia z tej kategorii miało być przeznaczenie wydatków na same czynności produkcyjne, bądź na zaplecze administracyjno-socjalne.

Dyrektor KIS w wydanej na rzecz Spółki interpretacji z dnia 8 stycznia 2025 r., nr 0111-KDIB1-3.4010.670.2024.2.DW zgodził się wprawdzie, że wydatki poniesione na nabycie zabudowanej nieruchomości gruntowej od podmiotu powiązanego stanowią koszty kwalifikowane w rozumieniu § 8 ust. 1 rozporządzenia i wpłyną na kalkulację kwoty pomocy publicznej w postaci zwolnienia od podatku dochodowego, niemniej za nieprawidłową uznał przyjętą przez Spółkę kwalifikację dotyczącą wydatków związanych z częścią socjalno-biurową inwestycji.

Kwestionując stanowisko Spółki Organ stwierdził, że nie każdy wydatek mieszczący w katalogu kosztów kwalifikowanych może zostać uznany za kwalifikowany, lecz jedynie taki, który prowadzi do zwiększenia zdolności produkcyjnych, jeżeli więc - w ramach nowej inwestycji - Spółka poniesie wydatki, które nie powodują zwiększenia zdolności produkcyjnej istniejącego przedsięwzięcia, dywersyfikacji albo zasadniczej zmiany dotyczącej procesu produkcyjnego, to wydatki takie nie mogą zostać ujęte jako koszt kwalifikowany nowej inwestycji, gdyż jako pozostające bez wpływu na proces produkcji w nowej inwestycji nie spełniają definicji nowej inwestycji. Socjalno-biurowa część obiektu (szatnie, biura, sala konferencyjna, jadalnia dla pracowników) służy bowiem - zdaniem Dyrektora KIS- innym celom niż właściwy proces produkcji w przedsiębiorstwie.

WSA w Rzeszowie, rozstrzygając zarysowany wyżej spór, jednoznacznie przyznał rację Spółce i uchylił przytoczoną interpretację nr 0111-KDIB1-3.4010.670.2024.2.DW ze względu na fakt wydania jej z istotnym naruszeniem przepisów prawa.

W uzasadnieniu wyroku Sąd odwołał się m.in. do stanowiska wyrażonego w orzecznictwie NSA – w tym wyroków z dnia 6 października 2023 r. (II FSK 527/23), 9 czerwca 2022 r. (II FSK 357/21), 15 listopada 2022 r. (II FSK 961/20), 30 listopada 2022 r. (II FSK 850/22) i 15 grudnia 2022 r. (II FSK 1254/20) - w którym wskazano, że w świetle literalnej wykładni art. 2 pkt 7 ustawy z 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia nie istnieje żadna, wynikająca z tych przepisów zależność pomiędzy możliwością zaliczenia wydatku do kosztów kwalifikowanych, a wpływem dokonanych wydatków na zwiększenie zdolności produkcyjnej istniejącego przedsiębiorstwa, dywersyfikacją produkcji albo zasadniczą zmianą dotyczącą procesu produkcyjnego.

WSA wywiódł z powyższego wniosek, że „[…] choć wskazane zwiększenie zdolności produkcyjnej, dywersyfikacja i zasadnicza zmiana są niewątpliwie konstytutywnymi cechami nowej inwestycji w rozumieniu art. 2 pkt 1 lit. a) u.w.n.i., to występowanie tych cech w danej inwestycji przedsiębiorcy przesądzone jest przez sam fakt wydania decyzji o wsparciu (art. 13 ust. 1 tej ustawy), przez co nie można po raz kolejny weryfikować ich występowania na etapie nieuprawnionej selekcji wydatków wynikających w § 8 ust. 1 rozporządzenia o wsparciu. Prawodawca uznał bowiem jednoznacznie, że każdy wydatek określony w tymże § 8 ust. 1 w/w rozporządzenia, jest kosztem kwalifikującym się do objęcia wsparciem na nowe inwestycje. Z treści tego przepisu nie wynikają żadne celowościowe ograniczenia w zaliczaniu wydatków do takich kosztów”.

Sąd uznał zarazem za nietrafne stanowisko organu o braku ścisłego związku zaplecza biurowo-socjalnego z produkcją, ponieważ - jak to ujął - „prowadzenie działalności bez zaplecza socjalnego jest niezgodne przepisami prawa, zaś zaplecze biurowe (administracyjne) jest niezbędnym elementem produkcji”. Co więcej, w ocenie WSA, bez tego rodzaju zaplecza nie byłoby możliwe prowadzenie działalności produkcyjnej określonej w decyzji o wsparciu oraz zwiększenie zdolności produkcyjnych.

Tym samym w powołanym na wstępie wyroku (I SA/Rz 5/23) WSA skonkludował, że „Dyrektor KIS w zaskarżonej interpretacji dokonał bezpodstawnego zawężenia definicji kosztów kwalifikowanych, przekraczając literalne, jasne brzmienie tych przepisów, w których ustawodawca zdefiniował pojęcie kosztów kwalifikowanych.”, a zatem – w ocenie Sądu - „zarówno wydatki związane z nabyciem zabudowanej nieruchomości gruntowej w zakresie znajdujących się na niej hal produkcyjnych i magazynowanych, jak i w zakresie pomieszczenia socjalno-biurowego, stanowić będą koszty kwalifikowane inwestycji (o ile zostały określone w decyzji o wsparciu)”.

Wróć do spisu treści serwisu