Jak kwalifikować podatkowo wkład koproducenta do realizacji filmu?

Skutki podatkowe świadczenia w postaci wkładów pieniężnych należy powiązać w zależności od rodzaju umowy koprodukcji.

W tym przypadku mamy do czynienia ze wspólnym przedsięwzięciem realizowanym przez kilka jednostek, określanych również mianem konsorcjum. Umowa wspólnego przedsięwzięcia należy do kategorii tzw. umów nienazwanych, których zawarcie jest możliwe zgodnie z zasadą swobody umów, wynikającą z art. 353(1) ustawy Kodeks cywilny.

Strony zawierające umowę wspólnego przedsięwzięcia mogą ją sformułować w sposób w zasadzie dowolny, byleby jej treść lub cel nie sprzeciwiały się ustawie, zasadom współżycia społecznego oraz właściwości takiego stosunku. Zawierając umowę konsorcjum, strony mogą m.in. określić, kto będzie je reprezentował w stosunkach zewnętrznych oraz koordynował wspólne przedsięwzięcie (tzw. lider konsorcjum – tym przypadku Producent, któremu powierzono kwestię rozliczeń finansowych i kontaktów z jednostkami zewnętrznymi).

Świadczenia w postaci wkładów pieniężnych należy powiązać w zależności od rodzaju umowy koprodukcji albo z przeniesieniem przez drugą stronę umowy udziału w autorskich prawach majątkowych i prawach pokrewnych do filmu jako całości, albo jeśli takich postanowień jest w umowie brak należy wiązać to z przeniesieniem przez drugą stronę umowy udziału w prawach majątkowych do utworów.

Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 18 grudnia 2014 r., I FSK 1653/13: „Aby ocenić, czy wkład pieniężny koproducenta filmowego jest świadczeniem usług, należy rozdzielić czynności prowadzące do powstania filmu wykonywane przez poszczególne strony umowy.”

Podstawowym warunkiem zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest jego poniesienie w celu uzyskania przychodów. Skoro wpłacając wkład w koprodukcję filmu podatnik miał nadzieje uzyskać w przyszłości przychód, warunek ten należy uznać za spełniony. Jednak w art. 16b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ustawodawca postanowił, że autorskie lub pokrewne prawa majątkowe oraz licencje, których przewidywany okres używania jest dłuższy niż rok, zalicza się do wartości materialnych i prawnych i zalicza do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne.

Jednym z pól eksploatacji jest obrót oryginałem albo egzemplarzami, na których utwór utrwalono – wprowadzanie do obrotu, użyczenie lub najem oryginału albo egzemplarzy. Jeżeli więc np. koproducent 1 nabył od koproducenta 2 to prawo w zamian za wkład pieniężny, w opinii autora uznać należy, że koproducent 1 nabył wartość niematerialną i prawną podlegającą amortyzacji podatkowej. W tym przypadku może być także wyrażony pogląd, zgodnie z którym wkład wniesiony przez koproducenta 1 stanowić będzie koszty bezpośrednio związane z przychodami, które koproducent uzyskiwać będzie w przyszłości z racji zawarcia umowy koprodukcji.

Wróć do spisu treści serwisu