Obiekty kontenerowe a podatek od nieruchomości – interpretacja ogólna Ministra Finansów z 2 stycznia 2026 r.
Z dniem 1 stycznia 2025 r. weszła w życie nowelizacja ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, która m.in. zdefiniowała przesłankę „trwałego związania z gruntem”. Zmiana ta ma istotne znaczenie dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości obiektów kontenerowych, które w praktyce gospodarczej są powszechnie wykorzystywane jako zaplecze biurowe, sanitarne, magazynowe czy socjalne. W odpowiedzi na rozbieżności interpretacyjne występujące w praktyce organów podatkowych, Minister Finansów i Gospodarki wydał w dniu 2 stycznia 2026 r. interpretację ogólną (nr DPL2.8401.6.2025), której celem jest ujednolicenie stosowania przepisów przez gminy.
Punktem wyjścia do analizy jest definicja budowli zawarta w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Od 1 stycznia 2025 r. budowlą jest również obiekt kontenerowy, ale wyłącznie wówczas, gdy jest on trwale związany z gruntem i został wzniesiony w wyniku robót budowlanych. Jednocześnie jeśli obiekt kontenerowy spełnia wszystkie cechy budynku, w szczególności posiada fundamenty i dach, jest wydzielony przegrodami budowlanymi oraz jest trwale związany z gruntem, wówczas nie może być traktowany jako budowla, lecz jako budynek, a podatek od nieruchomości powinien być ustalany od jego powierzchni użytkowej.
Kluczowe znaczenie dla kwalifikacji podatkowej kontenerów ma zatem przesłanka trwałego związania z gruntem. Ustawodawca zdefiniował ją jako takie połączenie obiektu budowlanego z gruntem, które zapewnia mu stabilność oraz odporność na działanie czynników zewnętrznych niezależnych od człowieka, takich jak wiatr czy inne warunki atmosferyczne, mogących spowodować zniszczenie obiektu albo jego przemieszczenie. Interpretacja ogólna wyraźnie akcentuje, że decydujące znaczenie ma element rzeczywistego, fizycznego połączenia obiektu z gruntem.
Minister jednoznacznie wskazuje, że samo posadowienie kontenera na gruncie, płycie betonowej, bloczkach betonowych czy kostce brukowej nie stanowi trwałego związania z gruntem, jeżeli kontener nie jest z tym podłożem w żaden sposób połączony. Stabilność wynikająca wyłącznie z masy kontenera lub jego konstrukcji technicznej nie spełnia ustawowej definicji trwałego związania. W takim przypadku brak jest bowiem elementu połączenia, który miałby charakter celowego i technicznego zespolenia obiektu z gruntem.
Interpretacja ogólna przesądza również, że za trwałe związanie z gruntem można uznać wyłącznie takie sytuacje, w których doszło do faktycznego przymocowania kontenera do gruntu albo do podłoża trwale z gruntem zintegrowanego. Idzie tu o zastosowanie konkretnych technik budowlanych, takich jak kotwienie, przykręcanie, użycie śrub gruntowych czy mocowań chemicznych. Co istotne, sposób połączenia nie może być przypadkowy ani symboliczny, lecz musi być dostosowany do cech danego obiektu oraz warunków gruntowych i rzeczywiście zapewniać mu stabilność i odporność na działanie czynników zewnętrznych.
Jednocześnie Minister wyjaśnia, że trwałe związanie z gruntem w rozumieniu przepisów podatkowych nie oznacza trwałości absolutnej ani nieodwracalnej. Kontener, nawet jeśli zostanie zakotwiony lub przymocowany do gruntu, nie traci swojej mobilnej natury. Nadal możliwe jest jego odłączenie i przeniesienie w inne miejsce. Istotne jest jednak to, że dopóki takie fizyczne połączenie istnieje, obiekt spełnia przesłankę trwałego związania z gruntem i może zostać uznany za budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
W interpretacji ogólnej wyraźnie podkreślono, że typowe kontenery użytkowe, takie jak kontenery morskie, biurowe, sanitarne, portiernie czy kontenery socjalne, w zdecydowanej większości przypadków nie są trwale związane z gruntem. Z reguły są one jedynie ustawiane na podłożu bez jakiegokolwiek zakotwienia, a ich odporność na czynniki zewnętrzne wynika wyłącznie z ich masy. W takich sytuacjach obiekty te nie stanowią budowli w rozumieniu ustawy i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowle.
Jednocześnie Minister zastrzega, że nie można wykluczyć przypadków, w których obiekt kontenerowy zostanie trwale związany z gruntem, na przykład ze względu na szczególne warunki lokalizacyjne, właściwości gruntu lub rozmiar obiektu. W takich sytuacjach, mimo zachowania mobilnego charakteru kontenera, spełniona zostaje przesłanka trwałego związania z gruntem, co skutkuje uznaniem obiektu za budowlę i objęciem go podatkiem od nieruchomości.
Z punktu widzenia podatników interpretacja ogólna ma bardzo istotne znaczenie praktyczne. Po pierwsze, wiąże ona organy podatkowe i powinna zakończyć dotychczasowe spory dotyczące kontenerów jedynie ustawionych na bloczkach lub płytach betonowych. Po drugie, daje przedsiębiorcom jasne kryterium oceny ryzyka podatkowego związanego z posadowieniem kontenerów na nieruchomościach wykorzystywanych w działalności gospodarczej. Ostatecznie przesądza bowiem, że o opodatkowaniu nie decyduje sam fakt użytkowania kontenera ani jego ciężar, lecz istnienie rzeczywistego, technicznego połączenia z gruntem.
