Szkice polsko-rosyjskie: pora przejść na stronę zwycięzców (czyli USA i Rosji)?

Politycy zaszokowani amerykańską wizją pokojową (było początkowo 28 punktów tego planu, potem ograniczono do 19) zakończenia wojny na Ukrainie, nie mogą wciąż dojść do siebie. Kompletny nokaut intelektualny: szok. Chyba nie przyszło im do głowy, że wyidealizowany przez dziesiątki lat zaatlantycki „sojusznik” może nie bać się Rosji i w dodatku chce z nimi robić interesy kosztem jej wrogów, czyli m.in. nas. Może więc przećwiczmy taki wariant przyszłości (choć wiemy, że tak nam mówić nie wolno): USA, podobnie jak wielokrotnie w przeszłości, w zamian za koncesje gospodarcze poprze interesy polityczne Rosji pozostawiając na przysłowiowym lodzie jej nadgorliwych wrogów, którzy swoje „bezpieczeństwo” (czyli strach przed Rosją) chcieli wiązać z bezwarunkowym podporządkowaniem się Waszyngtonowi. Gdy ów reset amerykańsko-rosyjski nastąpiłby, „oszukani” przez USA politycy będą mieli trzy drogi:

• iście „zachodnią”, czyli całkiem zmienić poglądy podporządkowując się woli „światowego przywództwa, czyli wyrzucić na śmietnik cały bagaż rusofobii, albo
• nawiną (w tym przypadku straceńczą), czyli pozostanie wiernym swoim fobiom, które będą w bólu i samotności pielęgnowane, a ich wrogiem będzie „cały świat”, w tym Rosja i USA,
• podać się do dymisji, bo po tak spektakularnej przegranej nadszedł czas aby zając się innym, mniej szkodliwym zajęciem.

Sam fakt, że nasz „strategiczny sojusznik” przedstawił w swoim planie pokojowym propozycje nie tylko zgodne z rosyjskimi interesami, ale również sprzeczne z celami politycznymi prawie całej (nie tylko polskiej) klasy politycznej Zachodu, jest przypadkiem bez precedensu. Czy owi politycy nie mają jakiegoś zaplecza eksperckiego, które mogłoby ich ostrzec przed tą kompromitacją? Można im wybaczyć brak znajomości Rosji, bo pogarda i nienawiść po prostu ogłupia („broń nas Panie od pogardy, od nienawiści strzeż mnie Boże”). Ale dlaczego nic nie wiedzą na temat USA? Dlaczego w ich świadomości Ameryka wciąż walczy z „komunizmem”, którego nie ma od ponad trzydziestu lat? Jest to ostateczna i spektakularna klęska sowietologii, która w najlepsze produkowała swoje (antykomunistyczne) dzieła, mimo że sowieckiego imperium nie ma już od ponad trzydziestu lat. W głowach sowietologów do dziś pielęgnowany był aksjomat, że USA była, jest i zawsze będzie „antykomunistyczna”, komunizm był (jakoby) z istoty „rosyjski” a  Rosja zawsze była, jest i będzie komunistyczna. Prezydent Putin jest ich zdaniem do dziś „oficerem KGB” i rządzą nim szefowie tego organu, którzy – jak łatwo policzyć – mają już od 80 do 110 lat: wiadomo, że w Związku Radzieckim funkcjonariusze publiczni żyli bardzo długo i rządzili do śmierci.

Już dłużej nie będę ironizować: tak jak niewiele wie całe zaplecze eksperckie zajmujące się Rosją, tak również znawcy USA („amerykaniści”) powinni nieco zaktualizować swoją wiedzę.  

Kończąc pragnę odnieść się do prezentowanych od pewnego czasu treści zawiedzionych Ameryką publicystów o tzw. „odwróconym Kissingerze”, czyli chęci Waszyngtonu do odciągnięcia Rosji od sojuszu z Chinami, który jest nota bene skutkiem antyrosyjskiej polityki amerykańskiej wspierania kijowskiej kleptokracji. Przypomnę, że Henry Kissinger był Sekretarzem Stanu USA i udało mu się nieco zbliżyć Chińską Republikę Ludową z polityką amerykańską. Było to w pierwszej połowie lat siedemdziesiątych XX wieku. Czy był to sukces Waszyngtonu? Wręcz odwrotnie: umizgi wobec Pekinu (na złość ZSRR) doprowadziły w ciągu następnych parunastu lat do dezindustrializacji Stanów Zjednoczonych na korzyść Chin, które stały się strategicznym wrogiem tego państwa. I takim już zostaną. Teraz przeciąganie na stronę Waszyngtonu Moskwy jest taką próbą ratowania czego się da (a da się niewiele) z polityki Kissingera.

Wróć do spisu treści serwisu