Zakres ulgi inwestycyjnej w podatku dochodowym od osób fizycznych

Przedmiotem analizy w sprawie o sygn. akt II FSK 67/23, w której Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 8 października 2025 r. wydał wyrok, była wykładnia przepisów dotyczących zakresu ulgi inwestycyjnej w podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. definicji kosztów kwalifikowanych nowej inwestycji. Zagadnienie prawne powstało na tle planów spółki, która w ramach rozbudowy zakładu produkcyjnego zamierzała wznieść budynek podzielony na dwie strefy: produkcyjną oraz biurową. Do części biurowej miały zostać przeniesione nie tylko działy techniczne, takie jak B+R czy logistyka, ale również zaplecze administracyjne, obejmujące dział kadr, dział finansowy oraz obsługę administracyjną. Istota problemu sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy wydatki poniesione na budowę tej części administracyjnej (biurowej) mogą zostać uznane za koszty kwalifikowane zwiększające limit pomocy publicznej. Organ podatkowy stał na stanowisku, że koszty te nie mogą być objęte ulgą, ponieważ zaplecze biurowo-administracyjne nie ma bezpośredniego wpływu na proces produkcyjny i nie przyczynia się wprost do zwiększenia zdolności produkcyjnych przedsiębiorstwa. Podatnik natomiast argumentował, że działy te są niezbędne do funkcjonowania zakładu i stanowią integralną część inwestycji, a przepisy nie dają podstaw do różnicowania wydatków w ramach jednego środka trwałego.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozstrzygając spór na korzyść podatnika, wskazał: „Trudno zatem zanegować w tym wypadku ścisły związek z procesem produkcyjnym, który należy rozumieć znacznie szerzej, niż tylko wykonywanie pracy fizycznej prowadzącej bezpośrednio do efektów tejże produkcji. […] Brak jest bowiem obiektywnej możliwości realizacji nowej inwestycji przy jednoczesnym braku poniesienia nakładów dotyczących aktywów, takich jak np. część biurowa. […] Natomiast, nawet przyjąwszy hipotetycznie istnienie owego dodatkowego, wyinterpretowanego przez Dyrektora KIS kryterium prawnego w postaci „wpływu danych kosztów na działalność produkcyjną”, pozwalającego uznać te wydatki za koszty kwalifikowane, stwierdzić należy, że w realiach tej konkretnej sprawy stanowisko Dyrektora KIS w tej płaszczyźnie jest o tyle bezzasadne, co anachroniczne. […] Zidentyfikowanie takiego narzędzia [selekcji kosztów – przypis własny] jest w praktyce gospodarczej niemożliwe. Przytoczone w sprawie regulacje nie wskazują sposobu rozwiązania tego dylematu, jaki pojawiłby się, gdyby zaaprobować zalecaną przez organ interpretacyjny koncepcję promującą konieczny podział kosztów na służące bezpośrednio celom produkcji, i te, które służą celom innym, nieprodukcyjnym”.

Ostateczne stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego jednoznacznie potwierdza, że wydatki na infrastrukturę biurowo-administracyjną, w tym działy kadr i finansów, stanowią koszty kwalifikowane nowej inwestycji, o ile mieszczą się w ramach określonych przepisami ustawy o wspieraniu nowych inwestycji. Sąd odrzucił koncepcję organów podatkowych, uznając, że próba sztucznego wydzielania z kosztów budowy budynku tych elementów, które nie służą bezpośrednio fizycznej produkcji, jest nieuzasadniona i niemożliwa do przeprowadzenia w praktyce gospodarczej. W ocenie Sądu współczesny proces produkcyjny należy rozumieć szeroko, a funkcjonowanie przedsiębiorstwa bez zaplecza administracyjnego jest niemożliwe, co przesądza o istnieniu ścisłego związku między tymi wydatkami a realizowaną inwestycją. Tym samym brak jest podstaw prawnych do wprowadzania dodatkowych ograniczeń w katalogu kosztów kwalifikowanych, które nie wynikają wprost z przepisów prawa.

Wróć do spisu treści serwisu