W dniu 11 marca 2021 r. TSUE w wyroku w sprawie C-812/19 stwierdził, że art. 9 ust. 1 i art. 11 dyrektywy 2006/112 z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że do celów podatku od wartości dodanej (VAT) zakład główny spółki znajdujący się w danym państwie członkowskim, który należy do utworzonej na podstawie owego art. 11 grupy VAT, oraz oddział tej spółki, który ma siedzibę w innym państwie członkowskim, należy uznać za odrębnych podatników, gdy ów zakład główny świadczy na rzecz wspomnianego oddziału usługi, których koszty przypisuje temu oddziałowi.  

Wyrok został wydany na skutek rozpatrzenia przez TSUE pytania prejudycjalnego w kwestii możliwości przypisania szwedzkiemu oddziałowi banku z siedzibą w innym państwie członkowskim przymiotu niezależnego podatnika, jeżeli zakład główny (Danske Bank, należący do duńskiej grupy VAT) świadczy usługi na rzecz oddziału i przypisuje jego koszty oddziałowi, w sytuacji gdy zakład główny należy do grupy VAT w innym państwie członkowskim, a oddział szwedzki nie należy do żadnej szwedzkiej grupy VAT.

W wyroku TSUE wskazał, że w zakresie świadczenia usług pomiędzy zakładem głównym spółki znajdującym się w danym państwie członkowskim a jej oddziałem znajdującym się w innym państwie członkowskim, takie świadczenie usług podlega opodatkowaniu tylko wtedy, gdy pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą istnieje stosunek prawny, w ramach którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych. W braku stosunku prawnego między oddziałem a zakładem głównym, które łącznie stanowią jednego podatnika, wzajemne świadczenia wymieniane między tymi podmiotami stanowią nieopodatkowane przepływy wewnętrzne, w odróżnieniu od transakcji opodatkowanych dokonywanych z osobami trzecimi.

TSUE podkreślił również, że gdy zakład główny i oddział spółki znajdują się w różnych państwach członkowskich, a jeden z nich należy do grupy VAT, oceny stosunku prawnego między nimi należy dokonywać z uwzględnieniem, po pierwsze, zrównania tej grupy z jednym podatnikiem oraz, po drugie, ograniczeń terytorialnych tej grupy.

W niniejszej sprawie zakład główny należy do duńskiej grupy VAT. Ponadto z uwagi na ograniczenia terytorialne wynikające z art. 11 dyrektywy 2006/112 nie można uznać, że szwedzki oddział należy do przedmiotowej duńskiej grupy VAT. W związku z tym – do celów VAT – nie można uznać, że z jednej strony duńska grupa VAT, do której należy zakład główny, oraz z drugiej strony szwedzki oddział tej spółki stanowią łącznie jednego podatnika.

Podsumowując TSUE wskazał, że art. 9 ust. 1 i art. 11 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że do celów VAT zakład główny spółki znajdujący się w danym państwie członkowskim, który należy do utworzonej na podstawie owego art. 11 grupy VAT, oraz oddział tej spółki, który ma siedzibę w innym państwie członkowskim, należy uznać za odrębnych podatników, gdy ów zakład główny świadczy na rzecz wspomnianego oddziału usługi, których koszty przypisuje temu oddziałowi.

Można założyć, że interpretacja przepisów dyrektywy 2006/112 przyjęta przez TSUE nie pozostanie bez wpływu na rozliczenia polskich oddziałów spółek zagranicznych. W szczególności ze zmianą statusu podatkowego niektórych oddziałów może się wiązać nie tylko prawo do odliczenia podatku od czynności realizowanych między oddziałem a centralą, ale np. uznanie za transakcje łańcuchowe transakcji przeprowadzonych z udziałem oddziału i centrali, realizowanych dla klienta zewnętrznego.

 

 

Szerszej informacji na ten temat udzielą doradcy i konsultanci podatkowi Instytutu Studiów Podatkowych.

 

W dniu 11 marca 2021 r. TSUE w wyroku w sprawie C-812/19 stwierdził, że art. 9 ust. 1 i art. 11 dyrektywy 2006/112 z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że do celów podatku od wartości dodanej (VAT) zakład główny spółki znajdujący się w danym państwie członkowskim, który należy do utworzonej na podstawie owego art. 11 grupy VAT, oraz oddział tej spółki, który ma siedzibę w innym państwie członkowskim, należy uznać za odrębnych podatników, gdy ów zakład główny świadczy na rzecz wspomnianego oddziału usługi, których koszty przypisuje temu oddziałowi.  

Wyrok został wydany na skutek rozpatrzenia przez TSUE pytania prejudycjalnego w kwestii możliwości przypisania szwedzkiemu oddziałowi banku z siedzibą w innym państwie członkowskim przymiotu niezależnego podatnika, jeżeli zakład główny (Danske Bank, należący do duńskiej grupy VAT) świadczy usługi na rzecz oddziału i przypisuje jego koszty oddziałowi, w sytuacji gdy zakład główny należy do grupy VAT w innym państwie członkowskim, a oddział szwedzki nie należy do żadnej szwedzkiej grupy VAT.

W wyroku TSUE wskazał, że w zakresie świadczenia usług pomiędzy zakładem głównym spółki znajdującym się w danym państwie członkowskim a jej oddziałem znajdującym się w innym państwie członkowskim, takie świadczenie usług podlega opodatkowaniu tylko wtedy, gdy pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą istnieje stosunek prawny, w ramach którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych. W braku stosunku prawnego między oddziałem a zakładem głównym, które łącznie stanowią jednego podatnika, wzajemne świadczenia wymieniane między tymi podmiotami stanowią nieopodatkowane przepływy wewnętrzne, w odróżnieniu od transakcji opodatkowanych dokonywanych z osobami trzecimi.

TSUE podkreślił również, że gdy zakład główny i oddział spółki znajdują się w różnych państwach członkowskich, a jeden z nich należy do grupy VAT, oceny stosunku prawnego między nimi należy dokonywać z uwzględnieniem, po pierwsze, zrównania tej grupy z jednym podatnikiem oraz, po drugie, ograniczeń terytorialnych tej grupy.

W niniejszej sprawie zakład główny należy do duńskiej grupy VAT. Ponadto z uwagi na ograniczenia terytorialne wynikające z art. 11 dyrektywy 2006/112 nie można uznać, że szwedzki oddział należy do przedmiotowej duńskiej grupy VAT. W związku z tym – do celów VAT – nie można uznać, że z jednej strony duńska grupa VAT, do której należy zakład główny, oraz z drugiej strony szwedzki oddział tej spółki stanowią łącznie jednego podatnika.

Podsumowując TSUE wskazał, że art. 9 ust. 1 i art. 11 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że do celów VAT zakład główny spółki znajdujący się w danym państwie członkowskim, który należy do utworzonej na podstawie owego art. 11 grupy VAT, oraz oddział tej spółki, który ma siedzibę w innym państwie członkowskim, należy uznać za odrębnych podatników, gdy ów zakład główny świadczy na rzecz wspomnianego oddziału usługi, których koszty przypisuje temu oddziałowi.

Można założyć, że interpretacja przepisów dyrektywy 2006/112 przyjęta przez TSUE nie pozostanie bez wpływu na rozliczenia polskich oddziałów spółek zagranicznych. W szczególności ze zmianą statusu podatkowego niektórych oddziałów może się wiązać nie tylko prawo do odliczenia podatku od czynności realizowanych między oddziałem a centralą, ale np. uznanie za transakcje łańcuchowe transakcji przeprowadzonych z udziałem oddziału i centrali, realizowanych dla klienta zewnętrznego.

 

 

Szerszej informacji na ten temat udzielą doradcy i konsultanci podatkowi Instytutu Studiów Podatkowych.

 

W dniu 11 marca 2021 r. TSUE w wyroku w sprawie C-812/19 stwierdził, że art. 9 ust. 1 i art. 11 dyrektywy 2006/112 z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że do celów podatku od wartości dodanej (VAT) zakład główny spółki znajdujący się w danym państwie członkowskim, który należy do utworzonej na podstawie owego art. 11 grupy VAT, oraz oddział tej spółki, który ma siedzibę w innym państwie członkowskim, należy uznać za odrębnych podatników, gdy ów zakład główny świadczy na rzecz wspomnianego oddziału usługi, których koszty przypisuje temu oddziałowi.  

Wyrok został wydany na skutek rozpatrzenia przez TSUE pytania prejudycjalnego w kwestii możliwości przypisania szwedzkiemu oddziałowi banku z siedzibą w innym państwie członkowskim przymiotu niezależnego podatnika, jeżeli zakład główny (Danske Bank, należący do duńskiej grupy VAT) świadczy usługi na rzecz oddziału i przypisuje jego koszty oddziałowi, w sytuacji gdy zakład główny należy do grupy VAT w innym państwie członkowskim, a oddział szwedzki nie należy do żadnej szwedzkiej grupy VAT.

W wyroku TSUE wskazał, że w zakresie świadczenia usług pomiędzy zakładem głównym spółki znajdującym się w danym państwie członkowskim a jej oddziałem znajdującym się w innym państwie członkowskim, takie świadczenie usług podlega opodatkowaniu tylko wtedy, gdy pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą istnieje stosunek prawny, w ramach którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych. W braku stosunku prawnego między oddziałem a zakładem głównym, które łącznie stanowią jednego podatnika, wzajemne świadczenia wymieniane między tymi podmiotami stanowią nieopodatkowane przepływy wewnętrzne, w odróżnieniu od transakcji opodatkowanych dokonywanych z osobami trzecimi.

TSUE podkreślił również, że gdy zakład główny i oddział spółki znajdują się w różnych państwach członkowskich, a jeden z nich należy do grupy VAT, oceny stosunku prawnego między nimi należy dokonywać z uwzględnieniem, po pierwsze, zrównania tej grupy z jednym podatnikiem oraz, po drugie, ograniczeń terytorialnych tej grupy.

W niniejszej sprawie zakład główny należy do duńskiej grupy VAT. Ponadto z uwagi na ograniczenia terytorialne wynikające z art. 11 dyrektywy 2006/112 nie można uznać, że szwedzki oddział należy do przedmiotowej duńskiej grupy VAT. W związku z tym – do celów VAT – nie można uznać, że z jednej strony duńska grupa VAT, do której należy zakład główny, oraz z drugiej strony szwedzki oddział tej spółki stanowią łącznie jednego podatnika.

Podsumowując TSUE wskazał, że art. 9 ust. 1 i art. 11 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że do celów VAT zakład główny spółki znajdujący się w danym państwie członkowskim, który należy do utworzonej na podstawie owego art. 11 grupy VAT, oraz oddział tej spółki, który ma siedzibę w innym państwie członkowskim, należy uznać za odrębnych podatników, gdy ów zakład główny świadczy na rzecz wspomnianego oddziału usługi, których koszty przypisuje temu oddziałowi.

Można założyć, że interpretacja przepisów dyrektywy 2006/112 przyjęta przez TSUE nie pozostanie bez wpływu na rozliczenia polskich oddziałów spółek zagranicznych. W szczególności ze zmianą statusu podatkowego niektórych oddziałów może się wiązać nie tylko prawo do odliczenia podatku od czynności realizowanych między oddziałem a centralą, ale np. uznanie za transakcje łańcuchowe transakcji przeprowadzonych z udziałem oddziału i centrali, realizowanych dla klienta zewnętrznego.

 

 

Szerszej informacji na ten temat udzielą doradcy i konsultanci podatkowi Instytutu Studiów Podatkowych.

 

Osoby do kontaktu

Mariusz Unisk
Wiceprezes Zarządu
Dyrektor ds. Doradztwa Podatkowego
tel. (22) 517 30 94, 501 603 910
mariusz.unisk@isp-modzelewski.pl
Krystian Łatka
Doradca podatkowy
Lider Zespołu VAT
tel. 22 517 30 65
krystian.latka@isp-modzelewski.pl
Adrian Kozakiewicz
Konsultant Podatkowy
tel. (22) 517 30 99 wew. 256
adrian.kozakiewicz@isp-modzelewski.pl

Pozostałe aktualności

Zaniechanie poboru podatku dochodowego od dochodów (przychodów) z tytułu umorzenia subwencji finansowej udzielonej w ramach Tarczy Finansowej PFR
Minister Finansów na podstawie art. 22 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.[1] wydał rozporządzenie dnia…
Program „Podatnik bezgotówkowy” dla przedsiębiorców od 2022 r.
W ostatnim czasie Ministerstwo Finansów ogłosiło zamiar wprowadzenia nowego programu – Podatnik bezgotówkowy. Jest to propozycja dla podmiotów gospodarczych, które…
GRUPY VAT – propozycje i kierunki zmian
Art. 15a ustawy o VAT[1] - istota grupy VAT Proponowana zmiana przewiduje możliwość uzyskania statusu podatnika podatku od towarów i…
Polski Ład – założenia zmian w podatkach
W dniu 15 maja br. zostały ogłoszone założenia „Polskiego Ładu”, określanego jako kompleksowa strategia przezwyciężenia skutków pandemii. Istotna część zmian…
Strategia podatkowa
Uwagi wstępne.   W 2021 r. podatnicy CIT po raz pierwszy realizować będą nałożony na nich z dniem 1 stycznia…
20% sankcja VAT niezgodna z prawem UE – wyrok TSUE
W dniu 15 kwietnia 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) wydał wyrok w sprawie C‑935/19, zgodnie z którym polskie…
Projektowane regulacje stanowiące kolejny pakiet uproszczeń w podatku od towarów i usług (tzw. SLIM VAT 2)
Ministerstwo Finansów zapowiedziało wprowadzenie kolejnego pakietu uproszczeń w podatku od towarów i usług. Do dnia 1 marca 2021 r. można było…
Podatnik działający w dobrej wierze a prawo do korekty faktur z nienależnie wykazanym VAT – wyrok TSUE
W dniu 18 marca 2021 r. TSUE wydał wyrok w sprawie C-48/20. W przedmiotowym wyroku TSUE wskazał, że art. 203…