Decyzja okręgowego inspektora pracy wydana na podstawie art. 11 ust. 1 pkt 7a ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy w sprawie przekształcenia umowy cywilnoprawnej w umowę o pracę

      Nowe regulacje ustanawiają szczególną procedurę administracyjną prowadzoną przez okręgowego inspektora pracy, której przedmiotem jest możliwość wydania decyzji ustalającej istnienie stosunku pracy, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 7a ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (dalej: Ustawy). Konstrukcja ta stanowi istotne rozszerzenie dotychczasowych kompetencji organów inspekcji pracy, ponieważ umożliwia ingerencję w sferę kwalifikacji prawnej stosunku zatrudnienia, dotychczas zasadniczo pozostającą domeną sądów pracy. Zgodnie z art. 33a ust. 1 Ustawy podstawą wszczęcia postępowania są ustalenia dokonane w toku kontroli przez inspektora pracy. Oznacza to, że źródłem inicjacji postępowania jest materiał dowodowy zgromadzony podczas czynności kontrolnych, obejmujący zarówno dokumentację zatrudnieniową, jak i ustalenia faktyczne dotyczące sposobu wykonywania pracy. Po stwierdzeniu przesłanek uzasadniających dalsze działanie okręgowy inspektor pracy zawiadamia strony o wszczęciu postępowania.

1. Konieczność poprzedzenia decyzji poleceniem

      Uzupełnieniem wskazanego wyżej mechanizmu jest kompetencja właściwych organów Państwowej Inspekcji Pracy do wydania uprzedniego polecenia usunięcia naruszeń dotyczących niezawarcia umowy o pracę w sytuacji, gdy w stosunku prawnym łączącym strony dominują cechy stosunku pracy określone w art. 22 § 1 Kodeksu pracy. Polecenie te musi być poprzedzone zapewnieniem stronom stosunku prawnego możliwości zajęcia stanowiska. Rozwiązanie to nadaje postępowaniu charakter stopniowalny i proporcjonalny, ponieważ przed zastosowaniem dalej idących środków władczych organ zobowiązany jest umożliwić zainteresowanym przedstawienie argumentów odnoszących się do charakteru łączącej ich relacji prawnej. Art. 11 ust. 2 Ustawy wymienia 2 rodzaje poleceń dotyczących zarówno nieprawidłowości związanych z funkcjonowaniem umowy cywilnoprawnej (art. 11 ust 2 pkt 1 Ustawy), jak i sytuacji niezawarcia umowy o pracę, jeżeli analiza rzeczywistego sposobu wykonywania obowiązków wskazuje na przewagę cech stosunku pracy określonych w art. 22 § 1 Kodeksu pracy (art. 11 ust 2 pkt 2 Ustawy). Wyłącznie drugi przypadek jest warunkiem wydania decyzji okręgowego inspektora pracy na podstawie art. 11 ust. 1 pkt 7a Ustawy. Wcześniejsze polecenie pełni zatem funkcję środka sanacyjnego, umożliwiającego dobrowolne doprowadzenie stanu faktycznego i prawnego do zgodności z przepisami prawa pracy bez konieczności natychmiastowego wydawania decyzji administracyjnej. Dopiero niewykonanie polecenia w zakresie niezawarcia umowy o pracę otwiera możliwość wydania decyzji stwierdzającej istnienie stosunku pracy, jeżeli ustalone okoliczności potwierdzają, że praca była faktycznie świadczona za wynagrodzeniem w warunkach właściwych dla zatrudnienia pracowniczego. Konstrukcja ta tworzy więc sekwencyjny model reakcji organu, oparty najpierw na środku naprawczym, a następnie - w razie jego bezskuteczności - na władczym rozstrzygnięciu przesądzającym kwalifikację prawną danego stosunku zatrudnienia.

2. Decyzja okręgowego inspektora pracy

      W art. 33a ust. 2 Ustawy ustawodawca definiuje krąg stron postępowania, wskazując, że są nimi podmioty i osoby, których może dotyczyć decyzja. Oznacza to co najmniej podmiot powierzający pracę oraz osobę wykonującą pracę, lecz nie wyklucza udziału innych uczestników, jeżeli rozstrzygnięcie może oddziaływać na ich prawa lub obowiązki. Rozwiązanie to ma na celu zapewnienie kontradyktoryjności i ochrony interesów wszystkich uczestników stosunku zatrudnienia. Przepis ustępu 3 art. 33a Ustawy przewiduje materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia. Jeżeli okręgowy inspektor pracy stwierdzi, że praca jest wykonywana w warunkach określonych w art. 22 § 1 Kodeksu pracy, a więc za wynagrodzeniem, osobiście, pod kierownictwem pracodawcy, w miejscu i czasie przez niego wyznaczonym, może wydać decyzję ustalającą stosunek pracy lub wnieść powództwo o ustalenie istnienia lub treści stosunku pracy. Decyzja o wyborze środka powinna wynikać z charakteru sprawy, zakresu koniecznych ustaleń oraz potrzeby objęcia rozstrzygnięciem określonego przedziału czasowego. Przepis ustępu 7 art. 33a Ustawy wprowadza zasadę wyłączności trybów, stanowiąc, że w razie wniesienia powództwa okręgowy inspektor pracy nie wydaje decyzji w zakresie objętym powództwem.
      Przepis ustępu 4 art. 33a Ustawy wprowadza zasadę uwzględniania woli stron, o ile nie pozostaje ona w sprzeczności z prawem, w szczególności z przepisami prawa pracy lub zasadami współżycia społecznego, albo nie zmierza do obejścia prawa. Oznacza to, że zgodna deklaracja stron co do cywilnoprawnego charakteru współpracy nie ma znaczenia absolutnego. Jeżeli rzeczywisty sposób wykonywania pracy odpowiada cechom stosunku pracy, organ może zakwestionować nazwę i formę umowy. Przepis ten odwołuje się do utrwalonej w prawie pracy zasady prymatu treści stosunku prawnego nad jego nazwą. Przepis ustępu 5 art. 33a ogranicza możliwość nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poprzez odesłanie do art. 108 KPA wyłącznie wobec osób objętych szczególną ochroną trwałości stosunku pracy. Wobec pozostałych osób rygor taki nie może zostać zastosowany.
      Przepis ustępu 6 art. 33a Ustawy stanowi, że okręgowy inspektor pracy może wnieść powództwo zwłaszcza wtedy, gdy zachodzi potrzeba ustalenia istnienia lub treści stosunku pracy za okres wcześniejszy niż ten, który może zostać objęty decyzją administracyjną. Oznacza to, że ustawodawca dostrzega temporalne ograniczenia decyzji administracyjnej, związanej przede wszystkim ze stanem istniejącym w czasie kontroli. Przepis ustępu 8 art. 33a Ustawy nadaje wszczęciu postępowania doniosły skutek materialnoprawny w postaci przerwania biegu przedawnienia roszczeń pracowniczych dotyczących stosunku pracy. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia uprawomocnienia się decyzji wydanej w tym postępowaniu albo od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu wydanego w wyniku wniesienia odwołania albo powództwa o ustalenie istnienia lub treści stosunku pracy.
Nowe brzmienie art. 34 Ustawy wchodzące w życie od 8 lipca 2026 reguluje formę i treść decyzji oraz poleceń. Przepis ustępu 1 art. 34 Ustawy przewiduje, że decyzje wskazane w art. 11 ust. 1 pkt 1-7a i art. 11a Ustawy wydawane są na piśmie utrwalonym w postaci papierowej albo elektronicznej. Wprowadza to zasadę formalizmu i umożliwia pełną kontrolę instancyjną oraz sądową. Przepis ustęp 1a art. 34 Ustawy dopuszcza, aby decyzje określone w art. 11 ust. 1 pkt 1-4 Ustawy były wydawane ustnie albo w formie wpisu do dziennika budowy. Dotyczy to sytuacji wymagających szybkiej reakcji, zwłaszcza w obszarze bezpieczeństwa pracy lub robót budowlanych. Przepis ustęp 1b art. 34 Ustawy stanowi, że polecenia z art. 11 ust. 1 pkt 8 i art. 11b Ustawy są wydawane ustnie, co odpowiada ich bieżącemu, porządkowemu charakterowi. Przepis ustępu 1c art. 34 Ustawy przewiduje natomiast, że polecenie z art. 11 ust. 2 Ustawy wymaga formy pisemnej papierowej lub elektronicznej. Inspektor pracy ma obowiązek określić termin wykonania polecenia w taki sposób, aby możliwa była ocena jego realizacji jeszcze w toku kontroli. Termin nie może być zatem iluzoryczny ani nadmiernie odległy.
      Przepis ustępu 2 art. 34 Ustawy szczegółowo określa elementy obligatoryjne decyzji wydawanych na piśmie lub elektronicznej albo w formie wpisu do dziennika budowy. Muszą one zawierać oznaczenie organu Państwowej Inspekcji Pracy, datę wydania, oznaczenie stron, podstawę prawną, rozstrzygnięcie, termin usunięcia uchybień, pouczenie o środkach odwoławczych oraz podpis osoby upoważnionej wraz ze wskazaniem stanowiska służbowego. Są to klasyczne elementy decyzji administracyjnej zapewniające jej ważność. Przepis ustępu 2a art. 34 Ustawy wyłącza stosowanie punktu dotyczącego terminu usunięcia uchybień do decyzji z art. 11 ust. 1 pkt 7a, ponieważ decyzja ta nie nakazuje usunięcia naruszenia, lecz ustala określony stan prawny. Przepis ustępu 2b art. 34 Ustawy wskazuje szczególne elementy rozstrzygnięcia tej decyzji. Musi ona określać strony umowy o pracę, rodzaj umowy, datę jej zawarcia, rodzaj pracy, miejsce wykonywania pracy, wymiar czasu pracy oraz wysokość wynagrodzenia. Oznacza to, że decyzja administracyjna zastępuje ustalenie essentialia negotii umowy o pracę. Przepis ustępu 2c art. 34 Ustawy nakazuje sporządzenie uzasadnienia faktycznego i prawnego, co umożliwia kontrolę poprawności rozumowania organu. Przepis ustępu 2d art. 34 Ustawy wskazuje, że przy wydawaniu decyzji uwzględnia się stan faktyczny istniejący w czasie kontroli od dnia jej rozpoczęcia. Tym samym ustawodawca wiąże zakres ustaleń z momentem rozpoczęcia czynności kontrolnych.
      Przepis ustępu 2e art. 34 Ustawy wprowadza szczególne reguły subsydiarne na wypadek braków dowodowych. Jeżeli materiał dowodowy nie pozwala ustalić rodzaju umowy, przyjmuje się umowę na czas nieokreślony. Jeżeli nie można ustalić miejsca pracy, wskazuje się siedzibę pracodawcy. Gdy brak danych co do wymiaru czasu pracy, przyjmuje się pełny etat, zaś przy braku możliwości ustalenia wynagrodzenia wskazuje się minimalne wynagrodzenie za pracę. Są to domniemania ochronne, których ratio legis polega na zabezpieczeniu pracownika przed skutkami
nieprowadzenia dokumentacji przez zatrudniającego. Przepis ustępu 2f art. 34 Ustawy przewiduje zasadę generalną, że datą zawarcia umowy jest data wydania decyzji. Przepis ustępu 2g art. 34 Ustawy ustanawia jednak wyjątek. Jeżeli pomiędzy rozpoczęciem kontroli a upływem terminu do wniesienia odwołania albo prawomocnym zakończeniem sprawy doszło do rozwiązania umowy cywilnoprawnej z inicjatywy pracodawcy, jej wypowiedzenia, wygaśnięcia lub zaprzestania faktycznego świadczenia pracy z inicjatywy pracodawcy, za datę zawarcia umowy o pracę przyjmuje się dzień rozpoczęcia kontroli. Mechanizm ten ma charakter antyabuzywny i przeciwdziała eliminowaniu pracownika
z zatrudnienia po ujawnieniu nieprawidłowości.
      Przepis ustępu 2h art. 34 Ustawy ogranicza skutki takiego szczególnego ustalenia do stosowania przepisów dotyczących powszechnej i szczególnej ochrony przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem umowy o pracę oraz art. 25¹ Kodeksu pracy. Przepis ustępu 2i art. 34 Ustawy stanowi, że terminy z art. 264 § 1 i 2 KP rozpoczynają bieg z dniem uprawomocnienia się decyzji. Chodzi o terminy dochodzenia roszczeń związanych z wypowiedzeniem lub rozwiązaniem stosunku pracy. Przepis ustępu 2j art. 34 Ustawy przesądza, że decyzja od dnia wydania wywołuje skutki prawne związane ze stwierdzeniem stosunku pracy nie tylko na gruncie prawa pracy, lecz również prawa podatkowego, ubezpieczeń społecznych, ubezpieczenia zdrowotnego oraz obowiązkowych funduszy publicznoprawnych. Oznacza to daleko idące konsekwencje dla obowiązków płatnika składek i podatnika. Przepis ustępu 2k art. 34 Ustawy określa moment wykonalności decyzji: następuje on z dniem następującym po upływie terminu do wniesienia odwołania, jeżeli nikt go nie wniósł, z dniem prawomocnego orzeczenia sądu albo z dniem nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Przepis ustępu 2l art. 34 Ustawy ustanawia zakaz działań odwetowych wobec pracownika. Wydanie decyzji nie może stanowić podstawy niekorzystnego traktowania, w szczególności wypowiedzenia lub rozwiązania stosunku pracy.
      Przepis ustępu 3 art. 34 Ustawy stanowi, że kopia lub odpis decyzji wydanej poprzez wpis do dziennika budowy stanowi załącznik do protokołu kontroli. Ma to znaczenie dowodowe i porządkujące akta sprawy. Przepis ustępu 4 art. 34 Ustawy wskazuje, że decyzje wydawane w formie ustnej, o których mowa w ust. 1a, i polecenia, o których mowa w ust. 1b, wydaje się w celu usunięcia ujawnionych w toku kontroli uchybień, jeżeli mogą być one usunięte podczas trwania kontroli. Jest to instrument szybkiej reakcji nadzorczej. Przepis ustępu 5 art. 34 Ustawy przewiduje zwykły środek zaskarżenia decyzji inspektora pracy, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1–7 i art. 11a Ustawy, wydanych na piśmie utrwalonym w postaci papierowej lub elektronicznej albo w formie wpisu do dziennika budowy. Odwołanie wnosi się do okręgowego inspektora pracy właściwego dla miejsca czynności kontrolnych w terminie siedmiu dni od doręczenia decyzji. Natomiast przepis ustępu 5a art. 34 Ustawy ustanawia odrębny model zaskarżania decyzji z art. 11 ust. 1 pkt 7a oraz postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, odsyłając do zasad określonych w Kodeksie postępowania cywilnego. Przepis ustępu 6 art. 34 Ustawy stanowi, że w razie wniesienia odwołania od decyzji wydanych w przypadkach, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2–4 Ustawy, okręgowy inspektor pracy może wstrzymać ich wykonanie do czasu rozpatrzenia odwołania, jeżeli podjęte przez podmiot kontrolowany przedsięwzięcia wyłączają bezpośrednie zagrożenia życia lub zdrowia ludzi.
      Art. 35 Ustawy reguluje etap wykonawczy. Przepis ustępu 1 art. 35 Ustawy nakłada na podmiot kontrolowany obowiązek poinformowania właściwego organu Państwowej Inspekcji Pracy o realizacji decyzji. Informacja ta musi zostać złożona na piśmie w postaci papierowej albo elektronicznej z upływem terminów wskazanych w decyzji lub po jej uprawomocnieniu. Ma to charakter sprawozdawczy i umożliwia organowi ocenę wykonania rozstrzygnięcia. Przepis ustępu 2 art. 35 Ustawy rozszerza stosowanie tego obowiązku odpowiednio na decyzje i polecenia wydane w trybie, o którym mowa w art. 34 ust. 4 Ustawy.

3. Odwołania decyzji okręgowego inspektora pracy, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 7a Ustawy – procedura KPC

      Zgodnie z art. 461 § 11 KPC do właściwości sądów rejonowych, bez względu na wartość przedmiotu sporu, należą sprawy z zakresu prawa pracy o ustalenie istnienia lub treści stosunku pracy, o uznanie bezskuteczności wypowiedzenia stosunku pracy, o przywrócenie do pracy i przywrócenie poprzednich warunków pracy lub płacy oraz łącznie z nimi dochodzone roszczenia i o odszkodowanie w przypadku nieuzasadnionego lub naruszającego przepisy wypowiedzenia oraz rozwiązania stosunku pracy, sprawy dotyczące kar porządkowych i świadectwa pracy oraz roszczenia z tym związane, a także sprawy dotyczące odwołań od decyzji, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 7a Ustawy. Zgodnie z art. 461 § 13 KPC w sprawach odwołań od decyzji, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 7a Ustawy, właściwy do rozpoznania sprawy jest sąd rejonowy, w którego obszarze właściwości znajduje się miejsce wykonywania pracy ustalone w tej decyzji.
      Zgodnie z art. 4777b § 1 KPC odwołanie od decyzji okręgowego inspektora pracy, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 7a Ustawy, wnosi się na piśmie za pośrednictwem okręgowego inspektora pracy w terminie miesiąca od dnia jej doręczenia. Odwołanie, o którym mowa w art. 4777b § 1 KPC, powinno zawierać oznaczenie zaskarżonej decyzji, zwięzłe przytoczenie zarzutów oraz wniosków, a także ich uzasadnienie oraz podpis odwołującego się. Odwołujący się jest obowiązany powołać wszystkie twierdzenia i dowody w odwołaniu, a pozostałe strony – w odpowiedzi na odwołanie. Okręgowy inspektor pracy poucza strony o tym obowiązku oraz o skutkach jego niedochowania równocześnie z doręczeniem decyzji, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 7a Ustawy. Twierdzenia i dowody niepowołane w odwołaniu lub w odpowiedzi na odwołanie mogą być powoływane wyłącznie, gdy strona uprawdopodobni, że ich powołanie nie było wcześniej możliwe albo że potrzeba ich powołania wynikła później. Jeżeli okręgowy inspektor pracy uzna odwołanie, o którym mowa w art. 4777b § 1 KPC, w całości za słuszne, może zmienić lub uchylić zaskarżoną decyzję. W tym przypadku odwołaniu nie nadaje się dalszego biegu. Jeżeli odwołanie, o którym mowa w art. 4777b § 1 KPC, nie zostało uznane przez okręgowego inspektora pracy w całości za słuszne, okręgowy inspektor pracy przekazuje je niezwłocznie do sądu wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy oraz ze stanowiskiem w sprawie odwołania, nie później niż w terminie miesiąca od dnia jego wniesienia.  Sąd odrzuca odwołanie wniesione po upływie terminu, o którym mowa w art. 4777b § 1 KPC, chyba że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. Zgodnie z art. 4777c KPC stronami postępowania są strony zaskarżonej decyzji, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 7a Ustawy. Art. 4777d § 1 KPC przewiduje, że zawarcie ugody jest możliwe jedynie przez wszystkie strony postępowania. Nie jest dopuszczalne poddanie sporu pod rozstrzygnięcie sądu polubownego (Art. 4777d § 2 KPC).
      Art. 4777e § 1 KPC stanowi, że zmiana, uchylenie, stwierdzenie nieważności lub stwierdzenie wygaśnięcia zaskarżonej decyzji przez okręgowego inspektora pracy przed rozstrzygnięciem sprawy przez sąd powoduje umorzenie postępowania w całości lub w części. Jeżeli przed wszczęciem postępowania albo w toku tego postępowania zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 7a Ustawy, w zakresie objętym powództwem o ustalenie istnienia lub treści stosunku pracy, sąd zawiesza postępowanie. Sąd umarza postępowanie w przypadku uprawomocnienia się tej decyzji albo wydania prawomocnego wyroku w sprawie odwołania od tej decyzji (art. 4777e § 2 KPC).
      Jeżeli w odwołaniu jest zawarty wniosek o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności nadanego zaskarżonej decyzji albo jeżeli wniesiono zażalenie na postanowienie okręgowego inspektora pracy o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 7a Ustawy, sąd w przedmiocie wniosku lub zażalenia orzeka postanowieniem. Wniosek albo zażalenie podlega rozpoznaniu bezzwłocznie, nie później jednak niż w terminie 3 dni od dnia jego wpływu do sądu (Art. 4777f § 1 KPC). Sąd rozpoznaje wniosek oraz zażalenie, o których mowa w art. 4777f § 1, na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego. Pisemne uzasadnienie postanowienia sądu sporządza się tylko wówczas, gdy strona zgłosiła wniosek o doręczenie postanowienia z uzasadnieniem w terminie tygodnia od dnia doręczenia postanowienia (Art. 4777f § 2 KPC). Do zażalenia, o którym mowa w art. 4777f § 1 KPC, oraz do postępowania toczącego się wskutek jego wniesienia stosuje się odpowiednio przepisy niniejszego rozdziału dotyczące odwołań od decyzji okręgowego inspektora pracy, z tym, że termin do wniesienia zażalenia wynosi tydzień (art. 4777f § 3 KPC). W toku postępowania w sprawie odwołania od decyzji okręgowego inspektora pracy w sprawie stwierdzenia istnienia stosunku pracy sąd w uzasadnionych przypadkach może z urzędu wstrzymać natychmiastowe wykonanie decyzji. (art. 4777f § 4 KPC).
      Zgodnie z art. 4777g § 1 KPC Sąd oddala odwołanie, o którym mowa w art. 4777b § 1 KPC, jeżeli nie ma podstaw do jego uwzględnienia. W przypadku uwzględnienia odwołania, o którym mowa w art. 4777b § 1 KPC, sąd zmienia w całości lub w części zaskarżoną decyzję i orzeka co do istoty sprawy (art. 4777g § 2 KPC). Jeżeli decyzja okręgowego inspektora pracy została wydana z rażącym naruszeniem prawa, sąd uchyla tę decyzję i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania okręgowemu inspektorowi pracy (art. 4777g § 3 KPC).
      Art. 4777h KPC stanowi, że sąd drugiej instancji, uchylając wyrok i decyzję okręgowego inspektora pracy, może sprawę przekazać do ponownego rozpoznania okręgowemu inspektorowi pracy, który wydał zaskarżoną decyzję. Przepisy art. 4771c KPC i art. 4771d KPC stosuje się odpowiednio.

4. Powództwo o ustalenie istnienia lub treści stosunku pracy

      Jak wspomniano powyżej zgodnie z art. 33a ust. 3 Ustawy, jeżeli okręgowy inspektor pracy ustali, że praca jest faktycznie wykonywana w warunkach odpowiadających cechom stosunku pracy określonym w art. 22 § 1 Kodeksu pracy, uzyskuje kompetencję do wydania decyzji, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 7a, lub do wniesienia powództwa o ustalenie istnienia lub treści stosunku pracy. Art. 33a ust. 7 Ustawy stanowi, że w przypadku wniesienia powództwa okręgowy inspektor pracy nie wydaje decyzji w zakresie objętym powództwem.
      Zgodnie z art. 631 KPC w sprawach o ustalenie istnienia lub treści stosunku pracy okręgowi inspektorzy pracy mogą wytaczać powództwa na rzecz obywateli, a także wstępować, za zgodą powoda, do postępowania w tych sprawach w każdym jego stadium. Natomiast zgodnie z art. 632 KPC. W sprawach wymienionych w art. 631 KPC do okręgowych inspektorów pracy stosuje się odpowiednio przepisy o prokuratorze. Zgodnie z art. 465 § 12 KPC pełnomocnikiem właściwego organu Państwowej Inspekcji Pracy w sprawach, o których mowa w art. 461 § 11, może być również pracownik Państwowej Inspekcji Pracy.

Opracowanie: Angelika Łuniewska