Projekt ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług

W dniu 7 kwietnia 2026 r. w wykazie prac legislacyjnych i programowych Rady Ministrów opublikowano założenia do projektu ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług (numer UC147). Projekt ma na celu transpozycję przepisów dyrektywy Rady (UE) 2025/516 (pakiet „VAT in the Digital Age”, w skrócie ViDA) i dostosowanie polskich regulacji do wymogów unijnych w zakresie handlu elektronicznego. Planowany termin przyjęcia projektu przez Radę Ministrów to II/III kwartał 2026 r.

Państwa członkowskie są zobowiązane do implementacji dyrektywy 2025/516 w zakresie rozwiązań określonych w art. 2 – do dnia 30 grudnia 2026 r., natomiast w zakresie art. 4 – do dnia 30 czerwca 2029 r. Art. 2 dyrektywy 2025/516 wprowadza regulacje dotyczące wskazanych poniżej zagadnień problemowych, które co do zasady będą stosowane od dnia 1 stycznia 2027 r. Uzupełnieniem tych rozwiązań jest art. 4 dyrektywy 2025/516, obowiązujący od dnia 1 lipca 2029 r., który po zakończeniu okresu przejściowego uchyla wybrane obowiązki sprawozdawcze związane z likwidowaną procedurą magazynu typu call-off stock.

Z dniem 1 lipca 2021 r. w ramach tzw. pakietu VAT e-commerce wprowadzono szereg zmian w zasadach rozliczania VAT od transgranicznego handlu elektronicznego w UE. Zgodnie z opisem celu projektu ustawy, stosowanie nowych regulacji w praktyce ujawniło liczne problemy, w tym wątpliwości interpretacyjne, które wymagają doprecyzowania na poziomie legislacyjnym

Projekt ustawy zakłada wprowadzenie następujących zmian w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług:

1. Doprecyzowanie zakresu dostaw uznawanych za ułatwiane przez interfejsy elektroniczne (tzw. uznanego dostawcę), poprzez objęcie tym reżimem także dostaw realizowanych na terytorium UE na rzecz podatnika lub osoby prawnej niebędącej podatnikiem, w przypadku gdy wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów nie podlega opodatkowaniu VAT zgodnie z art. 9 ustawy o podatku od towarów i usług;
2. Doprecyzowanie zasad ustalania przekroczenia progu sprzedaży 10 000 euro (w Polsce 42 000 zł) dla potrzeb określenia miejsca opodatkowania WSTO i usług TBE, poprzez wskazanie, że przy jego obliczaniu uwzględnia się wyłącznie WSTO dokonywaną z państwa członkowskiego siedziby podatnika, z wyłączeniem dostaw realizowanych z magazynów położonych w innych państwach członkowskich, które nie stanowią stałego miejsca prowadzenia działalności;
3. Wprowadzenie reguły, zgodnie z którą podatnik, który nie przekroczył progu 10 000 euro, a jest zarejestrowany do unijnej procedury OSS, uznawany jest za podmiot, który wybrał opodatkowanie usług TBE i WSTO w państwie konsumpcji; rozwiązanie to eliminuje wątpliwości dotyczące relacji między zasadami określania miejsca świadczenia a procedurą OSS i oznacza, że korzystanie z OSS obejmuje wszystkie objęte nią transakcje na terytorium UE;
4. Jednoznaczne określenie momentu powstania obowiązku podatkowego dla dostaw towarów i świadczenia usług rozliczanych w ramach procedur OSS (unijnej i nieunijnej);
5. Zniesienie obowiązku wskazywania stron internetowych w zgłoszeniach do procedury nieunijnej OSS oraz importowej (IOSS), co ma na celu ograniczenie problemów praktycznych przy rejestracji;
6. Rozszerzenie zakresu procedury unijnej OSS na dostawy B2C gazu, energii elektrycznej oraz energii cieplnej i chłodniczej, poprzez uznanie ich za WSTO;
7. Wyłączenie drobnych podatników korzystających ze zwolnienia podmiotowego z możliwości rozliczania sprzedaży na odległość towarów importowanych w przesyłkach o wartości do 150 euro w procedurze IOSS;
8. Uchylenie przepisów dotyczących procedury magazynu typu call-off stock w związku z planowanym od dnia 1 lipca 2028 r. wprowadzeniem uproszczonej procedury OSS dla transgranicznego przemieszczania towarów własnych (tzw. procedura TOOG), która zastąpi dotychczasowe rozwiązania.