Zatrudniony przez polską spółkę cudzoziemiec, nieposiadający polskiej rezydencji podatkowej, który świadczy na rzecz spółki pracę poza Polską, nie podlega z tytułu zatrudnienia w spółce ubezpieczeniom społecznym w Polsce.
Zasady podlegania ubezpieczeniom społecznym regulują przepisy ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Polskim przepisom o ubezpieczeniach społecznych nie podlegają jednak cudzoziemcy zatrudnieni wprawdzie przez polskie podmioty, jeśli miejsce wykonywania ich pracy określono w umowie o pracę poza granicami Polski. Jeśli miejsce pracy zostało określone za granicą i tam praca jest wykonywana, zatrudniony cudzoziemiec nie jest pracownikiem na obszarze Polski.
Należy podkreślić, że elementem zasadniczym, który decyduje o objęciu polskimi ubezpieczeniami społecznymi jest miejsce wykonywania pracy przez pracownika, nawet jeśli do zawarcia umowy doszło w siedzibie pracodawcy na terenie Polski. Zgodnie z art. 6 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, obowiązkowo ubezpieczeniu emerytalnemu i rentowym podlegają osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są pracownikami, a więc osobami pozostającymi w stosunku pracy, mianowania, powołania, wyboru lub spółdzielczej umowy o pracę.
Istotny dla objęcia obowiązkiem ubezpieczeń emerytalnego i rentowych jest:
- fakt zawarcia z polskim podmiotem np. stosunku pracy czy innej umowy rodzącej zgodnie z przepisami obowiązek ubezpieczeń społecznych oraz
- wykonywanie pracy w ramach tych umów na obszarze Polski.
Jeśli więc umowa o pracę została zawarta z polskim podmiotem (pracodawcą), o podleganiu ubezpieczeniom społecznym w Polsce decyduje miejsce wykonywania pracy – jeśli praca jest wykonywana tylko za granicą, to w Polsce nie powstaje obowiązek ubezpieczeń społecznych – nie opłaca się składek ZUS od wynagrodzenia.
Małgorzata Słomka
Główny Specjalista ds. podatku dochodowego od osób fizycznych
(+48) 22 517 30 64 
malgorzata.slomka@isp-modzelewski.pl 
