Bieg roszczenia banku o zwrot kwot wypłaconych z tytułu kredytu

Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2025 r. w sprawie I CSK 4576/23 to istotny dokument, który odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej banku. Decyzja ta, choć proceduralna, jest mocnym potwierdzeniem dotychczasowego, jednolitego orzecznictwa w sprawach tzw. "kredytów frankowych". Sąd Najwyższy jasno wskazuje, że nie ma potrzeby dalszej wykładni przepisów, gdyż kluczowe zagadnienia prawne zostały już kompleksowo rozstrzygnięte.

Sąd Najwyższy orzekł, że bieg roszczenia banku o zwrot kwot wypłaconych z tytułu kredytu rozpoczyna się co do zasady od dnia następującego po dniu, w którym kredytobiorca zakwestionował względem banku związanie postanowieniami umowy. Tym samym do rozpoczęcia tej wymagalności nie jest konieczne złożenie przez kredytobiorcę żadnego sformalizowanego oświadczenia przed odpowiednim organem, a przyjęcia konieczności złożenia takiego oświadczenia pozostawałoby w sprzeczności z jednolitym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Sąd Najwyższy podkreślił, że bankowi nie przysługuje prawo zatrzymania na podstawie art. 496 w zw. z art. 497 k.c. w sytuacji, gdy kredytobiorca dochodzi zwrotu świadczenia spełnionego na podstawie umowy, która okazała się niewiążąca. Sąd odwołuje się do wcześniejszych uchwał (z 19 czerwca 2024 r. i z 5 marca 2025 r.), w których wyjaśniono, że prawo zatrzymania nie przysługuje, jeśli strony mogą potrącić swoje wierzytelności.

Sąd uznał, że nie ma potrzeby dokonania wykładni przepisów, ponieważ kwestie podniesione w skardze, zarówno dotyczące wymagalności roszczenia banku, jak i prawa zatrzymania, zostały już kompleksowo rozstrzygnięte w dotychczasowym orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Skarżący nie przedstawił nowych, istotnych argumentów, które uzasadniałyby zmianę ustalonej linii orzeczniczej.

Wróć do spisu treści serwisu